کشاورزی شهری
طبق تعریف به هر گونه کشاورزی در محیطهای شهری کشاورزی شهری گویند.
در برخی از شهرها مانند لندن برای تامین غذا نیاز است که آنها را از مسافتهای دور اورد که ایم امر زیاد خوش آیند نیست، اللخصوص در کشورهای فقیر تامین غذا بدین صورت امکان پذیر نمی باشد.
بنا به گزارش سازمان ملل متحد، حدود ۱۵ درصد محصولات غذایی جهان، در مناطق شهری تولید میشود و این مقدار رو به رشد است.
این کار بدین صورت تعریف میشود که جمعیت شهر نشین دنیا که چیزی در حدود یک، سوم جمعیت جهان هستند ساعاتی از روز خود را به کشاورزی اختصاص می دهند تا نیاز خانواده خود را تا حدی تامین نمایند یا محصولات خود را در سوپرمارکتها بفروشند.این قبیل کشاورزان به دلیل استفاده از سیستمهای نوین و سرمایه گذاری در بخشهای پر سود معمولاً موفقیت بیشتری نسبت به کشاورزان روستایی دارند.
نمونه ای از اینها را می توان مردمی که در کلکته ی هندوستان مشغول تولید کود از زباله هستند یا افرادی که در لیما و پرو به صورت غیر قانونی خوک پرورش می دهند یا عده ای که در نایروبی و کنیا در قفس هایی چسبیده به آپارتمانشان مرغ پرورش میدهند را نام برد
در شانگهای حدود یک میلیون نفر از ساکنان آن در این نوع مزارع به کشاورزی مشغول هستند.این شهر، شیر و تخممرغ مورد نیاز خود و تقریبا قسمت عمده سبزی خود و بخشی از گوشت و تقریبا دومیلیون تن از غله مصرفی سالانه خود را تامین میکند.
از مزیتهای این روش می توان به این اشاره نمود که این دست کشاورزان قادر به استفاده از کودهای غنی شده انسانی اند.
براساس گفته کریس اسکات، از موسسه بینالمللی آب و خاک سریلانکا، حدود ۱۰ درصد زمینهای زراعی شهری، همزمان با مواد بودار که از فاضلاب شهرها گرفته میشوند، آبیاری و تغذیه میشوند. اسکات معتقد است دولتها باید از تصفیه فاضلاب از موادی مانند پتوژنها و نگهداری مواد غذایی مفید آنها از این روش حمایت کنند.
جکاسمیت، مسئول شبکه کشاورزی شهری میگوید:
| « | اکو شهرها باید تبدیل به شهرهای کشاورزی شوند. کشاورزی در شهرها موجب تولید فضای سبز و کاهش حمل و نقل در داخل شهر میشود و از فرسایش خاک جلوگیری میکند و همچنین موجب پاکیزه ماندن آب و هوا نیز میشود. |